Robocza Agaty
ZIOŁA i KWIATY NA ZDROWIE Rosną tuż obok nas w ogródkach, laskach, na polach, najczęściej mijamy je obojętnie, nie zdając sobie sprawy z ich niezwykłych zdrowotnych lub kulinarnych właściwości albo nie ryzykujemy zbioru ze względu na zanieczyszczone środowisko.. na szczęście istnieją jeszcze miejsca przyjazne dla uprawy tych ziół.. proponujemy kilka wspaniałych, wartościowych ziółek firmy Demeter. Oczywiście informacje zawarte w tym artykule nie są poradą lekarską i przed zastosowaniem ziołowych leków najlepiej jest skontaktować się z lekarzem lub doświadczonym naturopatą. Kwiat nagietka Nagietek stosuje się zwykle jako alkoholowe i olejowe wyciągi z kwiatów, ponieważ jego podstawowe związki czynne nie rozpuszczają się w wodzie. Podaje się go w różnych uszkodzeniach skóry, kontuzjach, ranach, wrzodach, na stłuczenia i obtarcia naskórka, w przypadku żylaków (także odbytu), zapaleniach skóry, oparzeniach, ranach pooperacyjnych, odmrożeniach, wysypkach skórnych i innych. Nagietek zastosowany na błony śluzowe działa jako lek przeciwzapalny i bakteriobójczy, bywa stosowany nawet we wczesnych stanach nowotworowych (w porozumieniu z onkologiem). Ze względu na właściwości przeciwzapalne i bakteriobójcze nagietek lekarski znalazł zastosowanie także przy leczeniu stanów zapalnych spojówek i przemęczeniu oczu (jako składnik kropli do oczu). Zapobiega nadmiernemu wysuszeniu oczu i łagodzi ich podrażnienia. Stosowany wewnętrznie sprawdza się w nieżycie i wrzodach żołądka i jelit. Używa się go także w stanach zapalnych dróg żółciowych spowodowanych infekcją, w celu wzmocnienia i oczyszczenia wątroby (np. po jej uszkodzeniu przez infekcje wirusowe lub grzybicze). Znajduje zastosowanie także w zaburzeniach miesiączkowania i bólach miesiączkowych, osłabieniach, zawrotach głowy i klimakterium. Nagietek jest też składnikiem kosmetyków, bywa stosowany w kremach gojących dłonie z powodu odmrożenia lub oparzenia, w maseczkach, mleczkach, kremach kosmetycznych, pastach, szamponach i olejkach na cerę suchą, łuszczącą się i skłonną do infekcji, zaczerwienienia i pękania. Aby zrobić taki olejek wystarczy zalać w słoiku garść kwiatów nagietka oliwą z oliwek na 2 miesiące i przechowywać w ciemnym i chłodnym miejscu, czasami wstrząsając, a po tym czasie przecedzić płyn i przelać do szczelnego naczynia lub buteleczki z ciemnego szkła. Niegdyś wierzono w magiczne właściwości nagietka, jego wysuszone płatki rozsypane pod łóżkiem czy włożone pod poduszkę w płóciennym woreczku przynosić miały spokojny sen. Dzika róża Dzika róża jest rośliną leczniczą (kiedyś leczono nią wściekliznę), zawiera dużą ilość witaminy C (1-3 jej owoce pokrywają dziennie zapotrzebowanie człowieka na tę witaminę), jest bogata w olejki eteryczne, kwasy organiczne, cukry i pektyny. Posiada działanie słabo rozkurczające, żółciopędne, łagodnie moczopędne. Róża jest stosowana przede wszystkim jako lek ogólnie wzmacniający, ale także pomocniczo do leczenia różnych schorzeń wątroby, nerek i przewodu pokarmowego. Najpopularniejsze jest zastosowanie płatków róży jako bazy lub składnika herbatek ziołowych konfitur (utarte z cukrem), mieszanek ozdobno-zapachowych potpourri o działaniu usypiającym i relaksującym. Skrzyp polny Skrzyp polny to wszechstronne zioło, jego działanie jest przede wszystkim remineralizujące, dostarcza on organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów, ma właściwości moczopędne i przeciwzapalne. Krzemionka w nim zawarta zapobiega miażdżycy i tworzeniu się kamieni moczowych, korzystnie oddziałuje na porost włosów i paznokci oraz na stan skóry. Wpływa na przemianę materii (napar pity na odchudzanie) i stan błon śluzowych. Wewnętrznie stosowany przy schorzeniach dróg moczowych, zewnętrznie przy stanach zapalnych (także zapaleniu spojówek jako ciepłe okłady na powieki). W kosmetyce może być stosowany do mycia i pielęgnacji skóry zmęczonej, starzejącej się lub wiotkiej, ze względu na swoje właściwości ujędrniające skórę. Preparaty z wyciągiem ze skrzypu (lotiony, maceraty alkoholowe) pomogą skórze skłonnej do zakażeń bakteryjnych (trądzik, czyraki), a napar do płukania włosów w celu ich wzmocnienia i ukojenia skóry głowy przy łupieżu i łojotoku. Melisa cytrynowa Melisa, najczęściej w formie herbatki wykazuje działanie uspokajające, stosowana jest też w nerwicach, depresjach, bezsenności i bólach głowy i miesiączkowych, w zespole przewlekłego zmęczenia, znacznie redukuje wzdęcia i gazy, pomaga przy rozstrojach układu pokarmowego ze względu na swe działanie rozkurczające, pobudzające trawienie i zmniejszające napięcie. Wykazuje właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgorączkowe. Z regularnego picia odwaru z melisy korzysta układ nerwowy i krwionośny (redukcja napięcia obwodowych naczyń krwionośnych), a kompresy likwidują obrzęki. Melisowa maść łagodzi skutki zranień i ukąszeń owadów, inhalacje olejkiem melisowym pomagają w kaszlu i alergii, a płukanki korzystnie wpływają na włosy wypadające lub z łupieżem (zalecane do jasnych włosów). Świeża melisa w liściach znajduje też zastosowanie w kuchni jako składnik likierów, sałatek, dekoracja deserów lodowych lub ciast, nadaje potrawom cytrynowy, świeży smak i aromat. W kosmetyce melisa stosowana jest jako składnik kosmetyków do przetłuszczającej się cery i włosów oraz jako składnik mieszanki ziołowej do kąpieli tonizujących. Melisa ma tez bogatą i ciekawą historię, używano jej już 2 tysiące lat temu w medycynie greckiej i wierzono w jej niezwykłą moc regeneracyjną dla ciała i umysłu. Starożytni chętnie stosowali melisowe kąpiele, aromatyzowali jej liśćmi wino i pocierali zgniecionym zielem ugryzienia po owadach. Dużo później mnisi hodowali ją w przyklasztornych ogrodach i produkowali z niej winne i spirytusowe nalewki. Melisę zalecano przy chorobach serca, żołądka, macicy i oczu. Seler liść Seler jest uprawiany od ponad 2 tysięcy lat jako warzywo i przyprawa, jest także rośliną leczniczą. Już starożytni Grecy i Rzymianie wykorzystywali seler jako lek na reumatyzm, artretyzm, bóle neuralgiczne, wysokie ciśnienie, pogorszenie wzroku. Selera używać też można na pobudzenie wydalania moczu, zaostrzenie apetytu i wzmocnienie nerwów. Zarówno seler korzeniowy, jak i naciowy są cennym źródłem składników mineralnych, w tym głównie potasu, żelaza, wapnia, fosforu, magnezu oraz witamin: C, B1, B2, B6, PP, E i prowitaminy A. OPISY Kwiat nagietka Demeter Nagietek stosuje się zwykle w różnych uszkodzeniach skóry, kontuzjach, ranach, wrzodach, na stłuczenia i obtarcia naskórka, w przypadku żylaków (także odbytu), zapaleniach skóry, oparzeniach, ranach pooperacyjnych, odmrożeniach, wysypkach skórnych i innych. Nagietek zastosowany na błony śluzowe działa jako lek przeciwzapalny i bakteriobójczy, także przy leczeniu stanów zapalnych spojówek i przemęczeniu oczu (jako składnik kropli do oczu). Zapobiega nadmiernemu wysuszeniu oczu i łagodzi ich podrażnienia. Stosowany wewnętrznie sprawdza się w nieżycie i wrzodach żołądka i jelit. Używa się go także w stanach zapalnych dróg żółciowych spowodowanych infekcją, w celu wzmocnienia i oczyszczenia wątroby (np. po jej uszkodzeniu przez infekcje wirusowe lub grzybicze). Znajduje zastosowanie także w zaburzeniach miesiączkowania i bólach miesiączkowych, osłabieniach, zawrotach głowy i klimakterium. Można z niego sporządzić leczniczą oliwkę. Dzika róża Demeter Dzika róża jest rośliną leczniczą, zawiera dużą ilość witaminy C (1-3 jej owoce pokrywają dziennie zapotrzebowanie człowieka na tę witaminę), jest bogata w olejki eteryczne, kwasy organiczne, cukry i pektyny. Posiada działanie słabo rozkurczające, żółciopędne, łagodnie moczopędne. Róża jest stosowana przede wszystkim jako lek ogólnie wzmacniający, ale także pomocniczo do leczenia różnych schorzeń wątroby, nerek i przewodu pokarmowego. Najpopularniejsze jest zastosowanie płatków róży jako bazy lub składnika herbatek ziołowych konfitur (utarte z cukrem), mieszanek ozdobno-zapachowych potpourri o działaniu usypiającym i relaksującym. Skrzyp polny Demeter Skrzyp posiada własności remineralizujące, dostarcza on organizmowi niezbędnych jonów oraz mikroelementów, działa moczopędnie i przeciwzapalnie. Krzemionka w nim zawarta zapobiega miażdżycy i tworzeniu się kamieni moczowych, korzystnie oddziałuje na porost włosów i paznokci oraz na stan skóry. Wpływa na przemianę materii (napar pity bywa na odchudzanie) i stan błon śluzowych. Wewnętrznie stosowany przy schorzeniach dróg moczowych, zewnętrznie przy stanach zapalnych (także zapaleniu spojówek jako ciepłe okłady na powieki). W kosmetyce może być stosowany do mycia i pielęgnacji skóry zmęczonej, starzejącej się lub wiotkiej, ze względu na swoje właściwości ujędrniające skórę. Preparaty z wyciągiem ze skrzypu (lotiony, maceraty alkoholowe) pomogą skórze skłonnej do zakażeń bakteryjnych (trądzik, czyraki), a napar do płukania włosów w celu ich wzmocnienia i ukojenia skóry głowy przy łupieżu i łojotoku. Melisa cytrynowa Demeter Melisa, najczęściej w formie herbatki wykazuje działanie uspokajające, stosowana jest też w nerwicach, depresjach, bezsenności i bólach głowy i miesiączkowych, w zespole przewlekłego zmęczenia, znacznie redukuje wzdęcia i gazy, pomaga przy rozstrojach układu pokarmowego ze względu na swe działanie rozkurczające, pobudzające trawienie i zmniejszające napięcie. Wykazuje właściwości przeciwbakteryjne, przeciwwirusowe i przeciwgorączkowe. Z regularnego picia odwaru z melisy korzysta układ nerwowy i krwionośny, a kompresy likwidują obrzęki. Świeża melisa w liściach znajduje też zastosowanie w kuchni jako składnik likierów, sałatek, dekoracja deserów lodowych lub ciast, nadaje potrawom cytrynowy, świeży smak i aromat. W kosmetyce melisa stosowana jest jako składnik kosmetyków do przetłuszczającej się cery i włosów oraz jako składnik mieszanki ziołowej do kąpieli tonizujących. Seler liść Demeter Seler jest uprawiany od ponad 2 tysięcy lat jako warzywo i przyprawa, jest także rośliną leczniczą. Już starożytni Grecy i Rzymianie wykorzystywali seler jako lek na reumatyzm, artretyzm, bóle neuralgiczne, wysokie ciśnienie, pogorszenie wzroku. Selera używać też można na pobudzenie wydalania moczu, zaostrzenie apetytu i wzmocnienie nerwów. Zarówno seler korzeniowy, jak i naciowy są cennym źródłem składników mineralnych, w tym głównie potasu, żelaza, wapnia, fosforu, magnezu oraz witamin: C, B1, B2, B6, PP, E i prowitaminy A.
Kontynuuj